Magazyn NEO pod lupą — jak oceniano gry na PSX? Kompletny wykaz.

Przez wiele lat na stronach Strefy mogliście zapoznać się z ocenami gier na pierwsze PlayStation, przyznawanymi przez redaktorów najróżniejszych magazynów. Do tej pory udało mi się skatalogować gry, solucje i oceny z takich magazynów jak PSX Extreme, Neo Plus, Oficjalny Polski PlayStation Magazyn oraz PlayStation Plus. Dzisiaj miło mi ogłosić, że do tej kolekcji dołącza kolejna baza ocen, tym razem z magazynu NEO.

Magazynu NEO chyba nie trzeba nikomu przedstawiać. W dużym skrócie było to pismo wywodzące się z magazynu Secret Service, w całości poświęcone konsolom do gier. Pierwszy numer NEO ukazał się w listopadzie 1997 roku, a jego redaktorem naczelnym został Marcin Górecki „Gulash”. Pismo wychodziło w cyklu miesięcznym aż do stycznia 2000 roku, kiedy to do kiosków trafił ostatni, 23. numer magazynu.

Jednym z najważniejszych momentów w historii pisma było odejście „Gulasha” po wydaniu szóstego numeru NEO i założenie przez niego nowego magazynu – Neo Plus. Wydarzenie to przyczyniło się do odpływu części czytelników od pierwotnego NEO.

Przejdźmy jednak do najważniejszego, czyli do recenzji i ocen, jakie przez te kilka lat pojawiały się na łamach pisma. Łącznie oceniono w nim 341 gier na PSX-a, z czego tylko nieliczne tytuły mogły pochwalić się najwyższą notą. Warto zaznaczyć, że na przestrzeni lat magazyn zmieniał stosowaną skalę ocen. Pierwszych sześć numerów, jeszcze pod redakcją „Gulasha”, korzystało ze skali 1–10, przy czym tylko jedna gra w tym okresie otrzymała maksymalną ocenę.

Pozwólcie, że na chwilę oddam głos @Gonzo, który pomagał mi w katalogowaniu ocen i zebrał je z pierwszych sześciu numerów.

Oryginalne 6 numerów NEO (jeszcze bez plusa) jest jak pierwsza część uznanej serii gier. Ma zalążki wielkości, ale na wierzch przebijają pewne niedociągnięcia techniczne. Na łamach recenzowano pierwsze GTA, pierwsze Gran Turismo, siódmego Finala, drugiego Residenta… Krótko mówiąc absolutne legendy epoki, gry-symbole, których kolejne części przyciągają do konsol nowe pokolenia graczy. Co ciekawe, tylko jedna z tych gier otrzymała maksymalną notę. Ciekawe która, co?

Ze względu na to, że skala ocen w pierwszych numerach znacząco różniła się od tej stosowanej później, zdecydowałem się umieścić wszystkie gry i ich noty z tego okresu w osobnej tabeli, aby ułatwić ich analizę. W pierwszych sześciu numerach zrecenzowano łącznie 116 gier, z których tylko jedna — Final Fantasy VII — otrzymała maksymalną ocenę 10.

LEGEDNA – PIERWOTNA SKALA OCEN

1 – Śmieć na który kompletnie szkoda czasu. Już lepiej pooglądać jakąś bzdurę w telewizji.

2 – Można postawić na półce (aby się kurzyło), ale tylko pod warunkiem, że dostało się tę grę za darmo.

3 – Bardzo słaby i nieudany produkt, aż dziw, że przeszedł przez kontrolę jakości.

4 – Gorzej niż średnio, można wypożyczyć na weekend albo kupić za pół ceny.

5 – Gra przeciętna, produkt jakich wiele. Nie wybija się zbytnio niczym, ale też nie jest kiepska.

6 – Gra solidna, która w pewnym miejscu (np. grafice) zawodzi. W sumie pozycja warta zainteresowania.

7 – Gra dobra, choć gdyby jeszcze nad nią popracować stała by się bardzo dobra. Można śmiało atakować.

8 – Gra bardzo dobra, brakuje jej jednak jednego z czynników czyniących produkt doskonałym.

9 – Takie gry to rzadkość, niemniej jednak czasem się trafiają i stanowią wzorowe połączenie cech składających się na doskonały produkt. Gwarantujemy, że w „dziewiątki” można zagrywać się do bólu i dać za nie każdą kasę.

10 – Dziesiątkę może dostać jedynie gra, która nie dość, że jest wykonana na perfekcyjnym poziomie i odznacza się olbrzymią miodnością, to jeszcze z impetem wnosi coś nowego do gatunku.

Począwszy od numeru 7 w magazynie NEO zaszło wiele zmian. Zmieniono nie tylko redaktora naczelnego — „Gulasha” zastąpił Rafał Gałecki — lecz przede wszystkim wprowadzono zupełnie nową skalę ocen, opartą tym razem na systemie szkolnym, czyli notach od 1 do 6. Czy zmiana ta wyszła pismu na dobre? Niekoniecznie.

Przede wszystkim węższy zakres ocen sprawił, że wiele bardzo dobrych gier otrzymywało w NEO takie same noty jak przeciętniaki. Na minus można również zaliczyć fakt, że choć pierwotnie skala miała być sześciostopniowa, z czasem ograniczono ją w praktyce do pięciu stopni — podkreślając jednocześnie, że najwyższa ocena 6 istnieje, ale należy się wyłącznie tytułom wybitnym. Wprowadziło to pewien chaos, zwłaszcza że od pewnego momentu zaczęto dodatkowo stosować oceny dziesiętne.

W numerach 7–23 magazynu NEO zrecenzowano łącznie 225 gier, z których jedynie dwie otrzymały maksymalną notę 6. O ile wyróżnienie Tekkena 3 można uznać za w pełni zasadne, o tyle przyznanie tej samej oceny grze Apocalypse budzi spore wątpliwości. Trudno oprzeć się wrażeniu, że tak wysoka nota mogła być efektem pewnych działań marketingowych, zwłaszcza że zbiegła się ona w czasie z intensywną kampanią reklamową gry w polskiej prasie — również na łamach NEO.

Nie była to zresztą jedyna kontrowersyjna ocena. Ocena 2 dla takich tytułów jak Castlevania: Symphony of the Night czy Toy Story 2 również wydaje się mocno nieuzasadniona.

Warto wspomnieć, że od numeru 20 w piśmie zaczęto sporadycznie stosować oceny w systemie dziesiętnym. Pierwszą tak ocenioną produkcją był Wip3out, który — z nie do końca jasnego powodu — otrzymał notę 4,99. Począwszy od numeru 21 liczba takich ocen zaczęła rosnąć, by w ostatnim, 23. numerze osiągnąć pełną „kreatywność”: pojawiły się tam oceny poza skalą, jak 5.1 dla Gran Turismo, a także pierwsze w historii magazynu oceny 0, a nawet 00 — odpowiednio dla Dune 2000 i Road Rash: The Dirt Bike. W tym samym numerze po raz pierwszy zastosowano także słowną ocenę „Cienizna”.

Ten chaos i mieszanie różnych systemów sprawiają, że spośród wszystkich magazynów, których recenzje mogliście dotąd oglądać na Strefie, NEO wypada pod tym względem najsłabiej.
Zresztą — przekonajcie się sami.

LEGEDNA – NOWA SKALA OCEN

Po krótkiej analizie doszliśmy do wnios­ku, że gry dzielą się głównie na dobre i złe, co za tym idzie, wszystko spro­wadza się do miodności, miodności i jeszcze raz miodności, a zresztą na co komu nawet najpiękniej wyglądająca gra, jak nie da się w nią pograć z kopem. Tak więc mamy skalę pięciostopniową, a „6” jest zarezerwowane tylko dla megahiciorów!

1 – s… k… i mogiła

2 – kiepska

3 – dobra

4 – bardzo dobra

5 – bardzo, bardzo dobra

6 – rządząca

Zachęcam do dyskusji o magazynie NEO / Neo plus również na forum TUTAJ