[SCPH-1040] Kabel połączeniowy / Link cable

Link cable SCPH-1040 to stworzony przez Sony specjalny kabel, który umożliwia połączenie ze sobą dwóch konsol PlayStation i uruchomienie wybranych gier w specjalnym trybie multiplayer, pozwalającym na rozgrywkę na dwóch telewizorach jednocześnie. W ten sposób można grać w maksymalnie cztery osoby, choć większość gier kompatybilnych z kablem oferuje rozgrywkę dla dwóch graczy. W czasach pierwszego PlayStation miała to być alternatywa dla klasycznej, wieloosobowej rozgrywki przy dzielonym ekranie telewizora, a także odpowiedź Sony na zyskującą coraz większą popularność wśród posiadaczy komputerów rozgrywkę sieciową poprzez LAN. Początkowo z kablem wiązano duże nadzieje, jednak Link cable nigdy nie zawojował rynku i większość graczy wolała pozostać przy tradycyjnej grze multiplayer na dzielonym ekranie telewizora.

Link cable zadebiutował w Japonii w lipcu 1995 roku w cenie 2000 jenów (źródło magazyn Edge), a więc ponad pół roku po oficjalnej premierze konsoli na tamtejszym rynku. Pierwszą grą kompatybilną z nowym kablem okazała się wydana jedynie w Japonii strzelanka Metal Jacket. W Europie i Ameryce kabel zadebiutował prawdopodobnie wraz z premierą konsoli we wrześniu 1995 roku w cenie 20 funtów/dolarów, a jedną z pierwszych gier z nim kompatybilnych okazało się Destruction Derby od Psygnosis. We wszystkich trzech regionach kabel wydano pod tym samym oznaczeniem SCPH-1040, w związku z czym, bez względu na miejsce jego zakupu, jest on kompatybilny zarówno z konsolami w systemie PAL, jak i NTSC.

Link cable został wykonany z dość grubego przewodu, kolorystycznie dopasowanego do wyglądu samej konsoli. Kabel ma dwa metry długości i na obu jego końcach znajdują się pierścienie ferrytowe oraz wtyczki z logo PlayStation oraz Sony. W Europie został on wydany w klasycznym, tekturowym opakowaniu, wizualnie nawiązującym do wyglądu opakowania pierwszego modelu PlayStation i pierwszych, podstawowych akcesoriów z nim związanych.

W późniejszym okresie w sklepach można było również znaleźć różnego rodzaju zamienniki oryginalnego kabla, które zwykle od pierwowzoru odróżnia brak wspominanych pierścieni ferrytowych oraz oznaczeń PlayStation i Sony. Zazwyczaj kable te były dużo tańsze niż oryginalny Link cable i można je było kupić nawet za połowę ceny oryginału.

Link cable podpina się do portu szeregowego konsoli, a więc tego o oznaczeniu SERIAL I/O,  który co ciekawe początkowo miał nosić nazwę COMMUNICATION PORT, jednak pod koniec prac nad konsolą uległa ona zmianie. Port SERIAL I/O towarzyszył wszystkim modelom PlayStation, aż do pojawienia się PS one z którym kabel nie jest kompatybilny.

Niestety nie każda gra z trybem multiplayer wspiera Link cable. O tym które tytuły korzystają z tego rozwiązania informuje specjalne oznaczenie – Link Cable 2 Consoles, znajdujące się na tylnej okładce gry, choć warto dodać, że nie wszystkie gry go wspierające je posiadają. W sumie za życia konsoli wydano ponad pięćdziesiąt gier wykorzystujących Link cable, które w większości zostały wydane w latach 1996-1998. W późniejszym okresie coraz mniej deweloperów decydowało się na uwzględnienie obsługi kabla w swoich grach, co doprowadziło do tego, że ostatecznie w zasadzie przestano go wspierać. Poniżej możecie znaleźć pełen wykaz gier kompatybilnych z kablem. Wszystkie tytuły zostały zweryfikowane z różnymi źródłami. Informacja o ukrytym trybie Link cable, świadczy o tym, że gra go wspiera, ale nie informuje o tym specjalnym oznaczeniem na tylnej okładce.

Wykaz gier kompatybilnych z Link cable SCPH-1040

*Data wydania gry w Ameryce lub Japonii

Wśród gier wspierających Link cable wyraźnie brakuje klasycznego system sellera, który pomógłby na starcie wypromować nowy produkt Sony i lepiej go sprzedać. W zasadzie jedynie seria Wipeout, z czołowych marek, do końca zachowała dla niego wsparcie. Na liście brakuje szczególnie takich tytułów jak Crash Team Racing, Gran Turismo, czy Medal of Honor, a także wielu innych gier wyścigowych czy FPS, które wydają się wręcz stworzone do wieloosobowej gry na dwóch telewizorach, bez podziału ekranu. Kolejną wadą kabla jest to, że do działania wymaga on posiadania nie tylko dwóch konsol i telewizorów, ale również dwóch egzemplarzy danej gry. Ten fakt, mógł skutecznie zniechęcać wielu graczy do jego zakupu. Wymaganie to nie było wbrew pozorom takie oczywiste, gdyż niektóre gry, jak np. Destruction Derby we wczesnej fazie produkcji można było uruchomić z Link cable z jednego nośnika z grą na zasadzie podmiany płyty po wczytaniu z jednej konsoli do drugiej, o czym informowano w jednym z numerów brytyjskiego magazynu Edge. Wówczas gra ładowana była do pamięci konsoli, oczywiście pod warunkiem że się tam mieściła.

Niestety rozwiązanie to miało dużą wadę, a mianowicie nie mogło być zastosowane w każdej grze, a ponadto ścieżka dźwiękowa w takiej sytuacji odtwarzana była jedynie na konsoli w której znajdował się nośnik z grą. W związku z tym w finalnej wersji Destruction Derby postanowiono zablokować taką możliwość, także żeby uniknąć ewentualnych błędów przy synchronizacji oraz wysypywania się gry. Możliwość korzystania z jednego nośnika została zablokowana również we wszystkich innych grach, chociaż są tutaj pewne wyjątki. Przy odpowiedniej roszadzie płyt możliwe jest prawdopodobnie odpalenie Dooma z Link cable z jednego nośnika, zapewne na zasadzie wspomnianej wyżej. Również w przypadku gier wydanych na dwóch nośnikach, jak Armored Core: Master of Arena, Command and Conquer Red Alert oraz Command and Conquer Red Alert: Retaliation wystarczy jedynie jeden egzemplarz gry, by móc korzystać z rozgrywki na dwóch telewizorach, choć oczywiście w konsolach należy umieścić oba nośniki gry.

Jak wcześniej wspomniano nie wszystkie gry na PlayStation chwalą się wsparciem dla Link cable na tylnej okładce, czego najlepszym przykładem jest trzecia część gry Wipeout. W tym przypadku aby odblokować ukryty tryb multiplayer z obsługą kabla należy użyć słowa „LINK” jako domyślnej nazwy gracza na obu konsolach i w ten sposób umożliwić sobie zabawę na dwóch telewizorach w maksymalnie cztery osoby. W edycji specjalnej tej gry, a więc Wipeout 3 Special Edition opcja ta jest już domyślnie odblokowana. Jest to również jedna z ostatnich gier na PlayStation oferująca wsparcie dla Link cable wraz z Pro Pinball: Big Race USA, Trick’n Snowboarder i prawdopodobnie Robo Pit 2, w której wsparcie dla kabla jest ukryte. Po 1998 roku niewielu twórców decydowało się na wsparcie tego rozwiązania, które wbrew planom Sony stosunkowo szybko straciło na znaczeniu, do tego stopnia, że w ostatnim modelu PlayStation, a więc PS one, postanowiono usunąć port szeregowy SERIAL I/O i w ten sposób odciąć tę konsolę od wsparcia dla tego akcesorium.

Warto dodać, że nie tylko PlayStation oferowało posiadaczom konsol stacjonarnych możliwość gry na dwóch telewizorach. Chyba jako pierwsze na pomysł ten wpadło Atari, które wydało JagLink Cable do swojej konsoli Atari Jaguar. Niestety jej słaba sprzedaż sprawiła, że jedynie trzy gry, w tym Doom, korzystają z tego rozwiązania. Również Saturn doczekał się swojego kabla o nazwie Taisen Cable, z którym również kompatybilnych jest zaledwie kilka gier. Co ciekawe mimo niepowodzenia kable tego typu wróciły również w kolejnej generacji konsol, za sprawą Dreamcasta (The Dreamcast Taisen Cable) oraz pierwszych modeli PlayStation 2 (iLink Cable). Niestety także i tutaj nie odegrały one większej roli. Na tym tle historia Link cable nie wypada aż tak źle i bez wątpienia poza handheldami to właśnie w przypadku pierwszej konsoli Sony rozwiązanie to było najbardziej popularne i najczęściej wspierane, choć wbrew planom Sony nie odegrało ono większe roli, a już na pewno nie stało się standardem, jak zapowiadano w 1995 roku.

Z perspektywy czasu trochę szkoda, że Link cable nie zadebiutował trochę później, kiedy to na PSXa zaczęły ukazywać się coraz lepsze i bardziej dopracowane gry. Na pewno obecnie wielu graczy z miłą chęcią zagrałoby w takiego Crasha Team Racing czy Medal of Honor na dwóch telewizorach, bez konieczności dzielenia ekranu z kolegą, zwłaszcza że obecnie dużo łatwiej o posiadanie dwóch lub nawet więcej telewizorów w domu, a dodatkowo są one dużo bardziej mobilne niż telewizory CRT w latach 90tych. Mimo to warto docenić Sony za tę śmiałą próbę zaoferowania graczom zupełnie nowych doznań płynących z rozgrywki multiplayer. Tego typu akcesoria jak opisywany Link cable czy choćby myszka do PSX pokazują, że w pierwszych latach obecności PlayStation na rynku Sony robiło co mogło by podbić rynek konsolowy, ale także by zainteresować posiadaczy komputerów swoim sprzętem, oferując im podobne doznania.